Geçen gün köşe komşumla sohbet ederken sıkıldığımı hissederek bir anda, biraz da hoşça vakit geçirmek için Selim Efendi’ye sordum:
“Sence pırasa gerçekten bir tercih midir, yoksa evrenin bize uyguladığı dolaylı bir yaptırım mı?”

Komşum soruma karşılık afalladı ve tabii ki cevap vermedi. Sadece, “Konumuzla ne alakası var?” der gibi yüzüme anlamsızca baktı. Çayından bir yudum aldı ve uzaya doğru baktı. İşte günümüz insanının en büyük trajedisi tam olarak burada yatıyor: Sorulara pırasayla cevap verememek.
Hep ciddi konuları konuşmanın insanların hayatlarında olumsuzluklar yarattığı bilimce kanıtlanmıştır (!). “Niye soru işareti koydunuz?” derseniz, bugüne evet diyen bilim, gel gör ki yarın hayır dediğindendir.

Onun için hayatta bazen ve gerekiyorsa çoğunlukla ciddi olmayan konuları konuşarak hayatımızı güzelleştirmek elimizde. Bizler ciddi işleri konuşmak zorunda olanlara bırakalım; onların hayatları mahvolsun, bizler yiyip içelim, hayatımızı güzel yaşayalım. Onlar sayesinde bu dünya bir şekilde dönmeye devam eder.

Son dönemde kıraathanelerde, sosyal alanlarda, otobüs duraklarında, hatta ve hatta sosyete davetlerinde herkes aynı şeyi konuşuyor: Mavi leğenlerin geleceği.

Sadece konuşuluyor, çözüm üretilmiyor. Çözüme yaklaşıldığında hemen birisi bir soru sorarak ortalığı allak bullak ediyor ve dön başa! Bu, bizlerin en önemli güzel başarımızdır: Ortalığı karıştırmak, konuyu çözümsüzlüğe sürüklemek. Kim çözüp de insanlığa bir fayda sağlayacak? Boş ver, “Böyle gelmiş, böyle gitsin.” Herkes hayatından oldukça memnun. Sonra at ortaya bir konu, uğraş dursunlar!

Soruyorum size dostlarım: En son ne zaman bir gül dalını samimiyetle, tebessüm ederek okşadınız? İletişim çağında yaşayıp iletişimsizliğin zirvesine tırmanmamız tesadüf mü? Hayır! “Değerler” diyerek değersizleştiğimizi kimse hatırlamıyor. Ama boyumuzca afişler asmak, eğitimler tertiplemek, nutuklar atmak... Sonra da “Biz niye bu durumdayız?” diye sormak ve geri dönmek!

Çorabın tekinin çamaşır makinesinde kaybolması, “Hayatım, çorabımın tekini bulamıyorum.” sorusuyla başlar; eşinin “Makinenin içine iyi bak.” cevabıyla hayıflanmakla devam eder. Hâlbuki çorabın tekinin kaybolması sözel bir kod, iktisadi bir mesajdır. Ama biz ne yapıyoruz? Sadece yeni bir çift çorap alıyoruz. Yüzeysellik, basitlik paçalarımızdan akıyor!

Akşam saat altı buçukta güneşe bakıp “Neden tam olarak altı buçuk?” diye soran kaç kişiyiz?
Salatalığın kabuğunu soymadan yiyenlerle soyup yiyenler arasındaki o görünmez ama aşılmaz duvarı kim ördü?
Kaldırımda yürürken çizgilere basarak ya da karelerin birine basıp diğerine basmadan yürüyen bizler, şimdi?
Peki ya halının deseni? Halının ortasındaki o madalyona basmadan yürümeye çalışan bir nesildik biz. Şimdikiler halıyı sadece bir “zemin kaplaması” olarak görüyor. Ne büyük bir estetik çöküş!

Dünya nereye gidiyor?

Dün akşam bu derin düşüncelerle balkona çıktım. Yan komşunun çamaşır ipine astığı çamaşırlar arasında sallanan turuncu hırkaya baktım ve takıldım. Hırka asılı dururken içinden kaç rüzgâr geçti? O an anladım ki kırmızı domates tezgahta beklerken aslında manavı değil, varoluşun getirdiği o ağır yükü sorguluyor.

Son cümle sevgili okurlar: Çayınızı şekersiz içebilirsiniz, sandalyeden düşebilirsiniz ama asfalta düşen bir leblebiye asla sıradan bir çerez muamelesi yapamazsınız.

Sağlıklı bir akıl diliyorum.

Kalın sağlıkla.