İnsanın adresi artık bir mahalle değil; bir imkân.
Kapısı çalınan ev değil; çıkarı olan kalp.
Eskiden birinin kapısını çalarken “Rahatsız ettik mi?” denirdi.
Şimdi mesajlar şöyle başlıyor: “Müsaitsen bir şey soracaktım…”
Sorulacak şey çoğu zaman soru değildir;
İhtiyaç kılığında dolaşan bir menfaattir.
İnsan, insanı ne zaman araç yaptı?
Ne zaman bir dostu, bir bağlantı numarasına;
bir akrabayı, bir referansa;
bir arkadaşı, bir basamağa dönüştürdü?
“Konuma gerek yok” diyenlerin çoğu,
yüreğin haritasını değil, imkânın koordinatlarını ezberlemiştir.
Çünkü bilirler:
Menfaati olan, yolunu şaşırmaz.
Menfaati olan, gece yarısı bile adres bulur.
Menfaati olan, kalabalıkların içinde seni seçer.
Ama işi biten, aynı kalabalıkta seni görmezden gelir.
Modern çağın en sessiz salgını bu:
Çıkar üzerine kurulan ilişkiler.
Ne samimiyet var temelinde,
ne hatır,
ne vefa.
Sadece hesap.
Sadece hesap.
Bir selamın arkasında beklenti,
bir ziyaretin içinde talep,
bir tebessümün altında plan saklı.
Oysa menfaat üzerine kurulan her bağ,
ilk rüzgârda kopmaya mahkûmdur.
Çünkü çıkarın olduğu yerde fedakârlık barınmaz.
Hesap yapan kalp, bedel ödemeyi sevmez.
İnsan bazen bunu geç fark eder.
Sohbet sandığı şeyin yatırım olduğunu,
dost bildiğinin aslında fırsat kolladığını,
yanında duranların menfaat bittiğinde dağıldığını…
En acısı da şudur:
Kendini değerli sandığın yerin,
aslında sadece “işe yarar” olduğun yer çıkması.
O gün anlarsın;
bazıları seni sevmedi,
sadece senden faydalandı.
Ve yine o gün,
hayatın en ağır ama en öğretici dersini alırsın:
Gerçek dostluk, çıkarın olmadığı yerde başlar.
Çünkü menfaatin gölgesinde büyüyen hiçbir ilişki
güneşe dayanamaz.
Bir gün ışık vurur;
herkesin niyeti ortaya çıkar.
Şimdi sor kendine:
Seni arayanlar, seni mi arıyor?
Yoksa sende olanı mı?
Ve sen…
Birini aradığında gerçekten onu mu merak ediyorsun,
yoksa ihtiyacını mı?
İlişkilerimizi yeniden düşünmenin vakti gelmedi mi?
Belki de adresimizi değil, niyetimizi değiştirmeliyiz.
Çünkü menfaati olan bulur.
Ama hatırı olan yol arar.
Samimiyeti olan kapı çalar.
Sevgisi olan ise konum istemez;
kalbe gelir.